Wartość systemów innowacyjnych

Określenie cech charakterystycznych systemów innowacyjnych krajów, które dzieli znaczna przepaść technologiczna od liderów jest trudne. Typologie systemów dokonane przez B.Amable, R.Barre i R.Boyer czy Y.Park’a nie uwzględniają bowiem zazwyczaj krajów „doganiających”. Nadal brak jest udokumentowanych informacji pozwalających usystematyzować te kraje i dokładnie określić cechy ich systemów innowacyjnych. Pewne wnioski można wysnuć na podstawie klasyfikacji modeli narodowych systemów innowacji zaproponowanej przez OECD. Według ekspertów tej organizacji w zdecydowanej większości krajów- imitatorów cechą charakterystyczną jest duży lub umiarkowany udział sektora publicznego w finansowaniu sfery badawczo- rozwojowej oraz niewielki odsetek środków zagranicznych w finansowaniu B+R. Taka sytuacja ma miejsce w wielu krajach środkowoeuropejskich, między innymi w Czechach, na Węgrzech oraz w Polsce( podobnie jak w Turcji, Portugalii czy w Meksyku). Z odmiennym stanem rzeczy mamy do czynienia w krajach wysoko zaawansowanych technologicznie. Obserwuje się tam znacznie większą aktywizację sektora prywatnego, tj. przedsiębiorstw w pozyskiwaniu wiedzy technicznej każdego rodzaju. Struktura taka jest korzystniejsza ze względu na to, że jest bardziej powiązana z potrzebami rynku, a więc wpływa na lepszą, efektywniejszą alokację poniesionych wydatków na B+R. Można zatem przypuszczać, iż kwestia struktury finansowania badań naukowych ma duże znaczenie w kształtowaniu efektywności i wartości systemu innowacyjnego.

Wartość systemów innowacyjnych, a więc określenie potencjału technologicznego gospodarek, warto scharakteryzować mając również na uwadze nakłady na potencjalne kreowanie innowacji i ich dyfuzję w poszczególnych krajach. Już analiza podstawowego miernika zaawansowania technologicznego tj. nakładów na B+R w wielkości bezwzględnej oraz względnej (jako udział w PKB oraz w przeliczeniu na 1 mieszkańca) pozwala dokonać podziału krajów na przodujące wyścigu technologicznym i pozostające daleko w tyle (por.tablica 1).

Analizując dane o charakterze bezwzględnym bardzo trudno dokonać porównania. Różne potencjały ekonomiczne rozpatrywanych krajów nie dają wyraźnego obrazu różnic w zaawansowaniu technologicznym. Sytuacja staje się prosta, gdy absolutne nakłady odniesiemy do PKB. Do zdecydowanych liderów należą wtedy Stany Zjednoczone, Japonia i Korea Południowa, gdzie nakłady na B+R stanowią około 3% wartości PKB. Wśród krajów europejskich największy potencjał innowacyjny posiadają Finlandia, Szwecja, Niemcy, Szwajcaria, Francja oraz Dania.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>