Liczne przykłady

Liczne przykłady wskazują że cele i strategie krajów przyjmujących korporacji międzynarodowych nie są jednakowe, a nieraz nawet są całkowicie rozbieżne. Kraje goszczące poszukują sposobów by pobudzić rozwój w kontekście narodowym, natomiast korporacje międzynarodowe starają się wzmacniać własną konkurencyjność w kontekście międzynarodowym. W interesie kraju przyjmującego jest taka alokacja BIZ, która prowadzi do intensyfikacji gospodarczej regionów słabo rozwiniętych

o wysokiej stopie bezrobocia, a przez to do likwidacji dysproporcji rozwojowych. Zatem można przyjąć, iż zagraniczne pochodzenie omawianych inwestycji sprawia, że nie zawsze są one nośnikiem racjonalności zgodnej z interesami kraju przyjmującego Inaczej mówiąc, nie wszystkie bezpośrednie inwestycje leżą zawsze i automatycznie w interesie krajów goszczących. Bezpośrednie inwestycje zagraniczne kierowane są głównie do tych gałęzi, w których eksporterzy kapitału oczekują uzyskania najwyższej jego efektywności, a nie do tych, które w najwyższym stopniu dynamizowałyby rozwój gospodarczy kraju lokaty. Eksporterzy kapitału oczekują uzyskania najwyższej jego efektywności. Kraje goszczące zainteresowane są maksymalizacją stopnia dynamizowania rozwoju gospodarczego przez przyjmowany kapitał.

Syntetyczną miarą roli bezpośrednich inwestycji zagranicznych na krajowym rynku pracy jest ich udział w zatrudnieniu ogółem w gospodarce (Tabela 2). Wzmożony od 1990 roku strumień bezpośrednich inwestycji zagranicznych wpłynął na kształtowanie się sytuacji na rynku pracy w Polsce. Powstające podmioty z udziałem tego kapitału tworzyły nowe miejsca pracy, przyczyniając się do ograniczania skali bezrobocia.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>